(English text below)

In oude boeken verstelt de heldin geregeld liefdevol haar enige jurk. Ontroerend, ik voel altijd erg met haar mee. Maar het is niet echt mijn probleem (mijn kast hangt vol, dat snap je), en dat zal voor de meesten van ons gelden. Kleding wordt zelden meer gemaakt om lang mee te gaan – en doet dat dan ook niet. Per huishouden danken we gemiddeld zo’n 26 stuks draagbare kleding per jaar af. Daaruit spoelen verf en andere giftige stoffen weg; polyester en andere synthetische stoffen zijn niet afbreekbaar en zitten voor altijd in de grond. Natuurlijke vezels breken wel af, maar daarbij komt methaan vrij. En katoen, bijvoorbeeld, is weliswaar natuurlijk, maar er is ontzettend veel water nodig voor de produktie, en ook massa’s pesticiden.

Toen ik dat allemaal las, op de tentoonstelling Trash Fashion in het Londense Science Museum, voelde ik me bepaald schuldig. Maar er wordt aan oplossingen gewerkt.

In plaats van kleurstoffen is er nu een stof ontwikkeld die licht weerkaatst op dezelfde manier als vlindervleugels dat doen. Die bevatten ook geen kleurstof, maar onze ogen zien de lichtgolflengte als kleur.

De bovenstaande jurk lijkt haast doorzichtig, maar dat komt door de lichtweerkaatsing in de glasvitrine, sorry.

Zo’n 15 procent van de gebruikte stof, doceerde het museum voorts, blijft na het knippen over. Door met lasers te knippen, wordt dat minder. De stoffen zelf veranderen nu ook. Nieuwe grondstoffen zijn onder andere brandnetelvezel en een cellulose die geproduceerd wordt door bacteriën die in een bad met zoete groene thee zitten. Het stond er echt, dus het is waar. Ontwerper David Anderson maakte er deze jurk van:

Of je vouwt duizenden oude Metro-kranten:

En er wordt ook al papier geproduceerd dat was- en strijkbaar is!

Over alternatieve stoffen gesproken: in een heel andere afdeling van het museum kwam ik nog twee kledingstukken tegen. Een jack van staalwol en een jurk van tapijt (15 kilo zwaar!). Nogal pijnlijk, lijkt me, allebei.

Prachtig allemaal, maar m’n geweten is er niet echt mee gesust ……………

ENGLISH TEXT

In old books, the heroine regularly lovingly darns her only dress. Very touching; I always feel for her. But it isn’t exactly my problem (wardrobe full to bursting), and that’ll be true for most of us. Clothes aren’t made to last anymore – and don’t. Every household throws away, on average, some 26 still wearable pieces a year. Dyes and other toxic chemicals seep into the ground; polyester and other synthetic fibres don’t decompose and stay around forever. Natural fibres do decay, but produce methane in the process. And cotton is, of course, a natural product, but it requires an awful lot of water to produce, along with heaps of pesticides.

I felt very guilty, reading all this in the London Science Museum at their exhibition ‘Trash Fashion’. Luckily, solutions are being found. A textile has now been developed which reflects colour, but does not contain it. The idea was taken from butterfly wings, which reflect light in frequencies which our eyes see as colour.

(See above, grey-ish dress; in the picture it look almost see-through, but that’s caused by the reflection of the glass cage it’s in. Sorry)

Some 15% of the fabric, the museum taught, remains on the cutting room floor (and is called ‘cabbage’, I recently learned. Not edible, unfortunately). Cutting with lasers should help diminish that. And the types of fabrics change, too. Stinging nettles consist of cellulose which is hardy and looks and feels good. And a certain bacterium, snug in a bath of sweet green tea, produces a usable cellulose thread. It said so in the museum, so it must be true. Designer David Anderson made the white dress (pictured above) out of it.

Or else you patiently fold a thousand Metro newspapers (see above).And washable paper which can even be ironed is being produced now, too!

Talking about alternative materials: in quite a different part of the Science Museum I came across two more pieces of clothing. A jacket made of steel wool and an Axminster Carpet dress (weighing 15 kilo’s). Both appear quite painful to me (see above).

And all this is fine and dandy, but my conscience is still playing up………….

(English text below)

Annalies van Eerde gaf een viltworkshop. En dit is mijn resultaat. Om in één middagje een heus vilten object te maken, vanaf niks, leek me te ambitieus. Daarom had ik een donkergele, dunne zijden sjaal mee, en gekleurde wol. Aan het eind van een middag wrijven, soppen, rollen en duwen was de sjaal aanmerkelijk minder geel maar zat de wol eraan vast, nèt.

Ook zin? annalies.vaneerde@live.nl

Annalies van Eerde held a felting workshop. And this is what I came up with. To create an entire felted object in one afternoon, from scratch, seemed too ambitious. So I had brought a dark yellow thin silk scarf, and coloured wool. At the end of an afternoon of rubbing, squishing, rolling and pressing, the scarf was markedly less yellow, but the wool stuck. Just.

Care to try it for yourself? annalies.vaneerde@live.nl

(English text below)

‘Mode in een andere modus, een trouwjurk als existentieel drama, de bruid als antiheld’.

Simon de Boer verzamelde 300 kilo aan gebruikte en afgedankte trouwjurken. Daar zijn er blijkbaar dus héél veel van, wat inderdaad klinkt als een existentieel drama. Hij sneed een stuk uit iedere jurk en maakte van alle stukken een jurk die niet bedoeld is om ooit gedragen te worden – en dat lijkt me maar goed ook. Je wilt, lijkt me, niet lopen in andermans onvervulde hoop.  Al is het project bedoeld om de mens te verzoenen met diens lot: ‘A Therapeutic Catwalk’.

In het koor van de Oude Kerk in Amsterdam stond de jurk opgesteld (van 16 t/m 21 augustus), maar tot m’n spijt was van de sleep van 80 meter maar zo’n 20 meter goed te zien: de rest was opgerold. En gemiste kans: die had zo over de houten koorwand gedrapeerd kunnen worden, en dan de hele kerk door. Maar wat er te zien was, was prachtig – en een tikje droevig.

‘A different fashion of fashion: the wedding dress as existential drama, the bride as antihero’.

Simon de Boer collected 300 kilo’s worth of used and discarded wedding dresses. So there must be an awful lot of those around, which does indeed sound like an existential drama. He cut a piece out of each one and joined the pieces together to make a dress which is never meant to be worn. Which is just as well, as I image few people care to wear others’ unfulfilled hopes. Even if the project is meant to reconcile mankind with its fate: ‘A Therapeutic Catwalk’.

In the choir of the Old Curch in Amsterdam the dress took centre stage (from 16 through 21 August), the train forming a catwalk all by itself.  But such a pity that of its full length of 80 meters only some twenty were on view: the remainder was rolled up. Whereas it would have been perfectly possible to drape the train over the wooden wall of the choir and lay it out around the church. What a missed opportunity! But the part that was on show was beautiful – if a little depressing.

De kreukels vallen weg, heus, als hij gedragen wordt/

the creases are a lot less, promise, when the dress is worn.

(English text below)

Vorm, belijning, proporties, kleur, textuur: ze zijn de werktuigen van iedere kledingontwerper. EN van iedere architect. Functie, niet te vergeten! Het ontwerp inpassen in de bestaande bouw/het modebeeld van dit moment, terwijl je toch streeft naar iets met eeuwigheidswaarde. Of, reëler, iets dat toch een poosje meegaat.

Van het zien van een spannend gebouw kan ik net zo blij worden als van een fraai vormgegeven jurk. En blijkbaar overkwam dat ook, maar dan omgekeerd, Wouter Valkenier, architect te Amsterdam. Hij bedacht dat architecten en mode-ontwerpers elkaar kunnen stimuleren door samen aan een project te werken. Er werden vier teams gevormd, waarvan ik de uitkomst van twee heel geslaagd vind.

Iris van Herpen (die ik eerder in een blog al eens noemde omdat ik haar werk zo geweldig vind) werkte samen met Jan Benthem en Mels Crouwel, beiden architect. Die twee hebben de nieuwbouw van het Stedelijk Museum in Amsterdam ontworpen, die nu al ‘De Badkuip’ wordt genoemd (ja, dat lijkt echt sprekend!). Ik stel me zo voor dat Van Herpen ’s avonds ging slapen met het beeld van die badkuip voor ogen – en wakker werd met het beeld van een spetterende jurk. Een opwaaiende zomerjurk van  helder water – nou ja, doorzichtig plexiglas. Alleen is de afdeling Functie (als je die tenminste beperkt opvat als: kan ik erin naar Albert Heijn) een beetje onderbelicht, maar dat mag, want dit is Kunst. Kijk maar:

Mode-ontwerper Mattijs van Bergen werkte samen met landschapsarchitecte Anouk Vogel (van bijvoorbeeld de nieuwe bankjes in het Vondelpark). Zij denkt in bloemen, planten;  hij in lichaamsvormen. Hun ontwerp gaat moeiteloos mee met de seizoenen: vouw stukken fietsbinnenband dubbel, niet ze aan stof vast, giet er water is en je hebt een vaas-jurk. Op de foto: pioenrozen, voorjaar, dus.

Tot 11 september in Arcam, Prins Hendrikkade 600.

Mijn idee van een spannend gebouw!

Splash dress

Shape, lines, proportion, colour, texture, those are the tools of a fashion designer. AND of every architect. Not forgetting function! Fitting in the design with the existing buildings onsite/the fashion of the moment, all the while striving to create something for eternity. Or some little time, at least.

The sight of an exciting building makes me every bit as happy as that of a well-shaped dress. Apparently, that happened too, but the other way round, to Wouter Valkenier, an architect in Amsterdam. The thought occurred to him that architects and fashion designers might stimulate each other working on a project together. Four teams were formed, the outcome of two of which I’m impressed by.

Iris van Herpen (I mentioned her before in a blog, as I’m a great fan) co-operated with Jan Benthem and Mels Crouwel, both of them architects. Those two designed the new extension of the Stedelijk Museum in Amsterdam. Unfinished as yet, it’s already called ‘The Bathtub’, and yes, the likeness is inescapable. I fantasise that one night, Van Herpen went to sleep with the image of that tub in mind– and woke up with the image of a splashing dress. A breezy little affair of the clearest water – well, plexiglass, actually. Function, I’ll admit, got lost in the process (at least if you take that to mean: could I wear this shopping for groceries), but that’s all right, as this is Art. Judge for yourself: see the first picture above.

Fashion designer Mattijs van Bergen and landscape architect Anouk Vogel met the challenge in a different way. Her world is plants and flowers;  his is body shapes. Their design will seamlessly follow the seasons: double up bits of the inner tube of a bicycle tire, staple those to fabric, fill with water and there it is: a vase-dress. Pictured: peonies, so this must be spring. (Second picture above.)

FOTO Bauhaus : My idea of an exciting building: third picture above.

It might not be worth your journey here, but if you think it is: on show in Arcam, Amsterdam,  till September 11.

No zip needed: even the plastic stretches. Clear colours, lightweight cotton and long sleeves: perfect for a northern European summer! Or way into autumn, really. Size 42.

New! At Lymor!

Soft reddish brown cotton jersey, with insets of the same cream coloured cotton as the jacket in my last Lymor-blog. Size 40/42, but the waist is easily adjustable by drawstrings front and back.

Would it be a conceit to write my blogs in english, from now on? I hope you won’t think so. It’ll enable my english-speaking friends to read them. So I hope you won’t mind.

15 Graduates of AMFI (AMsterdamFashionInstitute) showed their collections in the World Fashion Centre in Amsterdam. And I was very happily surprised: what great shapes, subtle colouring, inventive layering and pleating. Some of it was even wearable! The clothes were shown on painfully thin models on five (or perhaps six) inch heels. (I could peep behing the scenes from where I was sitting and saw most girls had to be helped down from the catwalk.)

Shoulders were large to huge, as were most collars. Some collars ran seamlessly into huge shoulders. Most designers had used heavy or stiff fabrics, making the designs architectural, which I love. The mens’ collections were softer, using details usually only applied in womens’ clothes to great effect, without seeming effeminate.

I particularly liked the sheer layering and shapes of Susanne van Rooij and the huge collars of Floor Kolen. I’d love to show them to you – but I stupidly had forgotten my camera. So I drew an impression. (And no, I’d rather not have any comments on the quality of my drawing………)

De groenblauwe elastieken stof-met-gaten sméékte erom om ingeregen en ingerimpeld te worden. Dat kun je net doen hoe je wilt, zodat je het hes naar eigen smaak en maat kunt veranderen. Hoewel ik het zo al erg leuk vind!

Het korte  jasje is van stevige katoen, roomwit met een rood streepje. Midvoor sluit het met een haakje/oogje. De mouw is de blikvanger en staat, door de plooien, wijd uit. Niet bang zijn, het staat prachtig! Maatje 40/42

Het is al even terug (ik ben een paar weekjes weggeweest), maar op 25 april werd er in het Centraal Museum een modeshow gegeven. Van de inzendingen op de wedstrijd ‘Maak je eigen Van Slobbe’ werden de 25 beste ontwerpen getoond (op professionele modellen), en een deskundige jury koos een favoriet.

Het was een prachtige dag en de show werd in de tuin gehouden. Ik heb zoveel mogelijk foto’s gemaakt, en na afloop waren diverse meisjes zo lief om ook nog even voor mijn camera te poseren. Ik heb de leukste foto’s uitgezocht en hieronder gezet.

De winnaar was een jurk die met splitpennen (om papieren mee bij elkaar te houden) in elkaar was gezet – heel inventief en leuk gedaan! Hij staat op de onderste foto (meisje met rode staart).