Johan Cruijff zei het al: ‘Je moet het weten, anders zie je het niet’. Maar als je eenmaal de kleuren en het dikbelijnde soort patronen van Vliscostoffen kent, zie je ze overal. Bij ontwerpers, bijvoorbeeld, die vast denken dat ze daarmee een authentiek stukje Afrikaanse cultuur te pakken hebben. Junya Watanabe, Burberry, Dries van Noten, Agnes B, Acne – en ongetwijfeld nog veel meer merken – liften mee op de voorliefde van de drukke westerse mens (M/V) voor het Pure, het Eerlijke en het Ongerepte. Dat je uiteraard alleen nog maar ver van huis vindt. In West-Afrika, bijvoorbeeld. En ook al staat de Vliscofabriek in Helmond, hun afzetmarkt zit in Ivoorkust, Ghana, Nigeria en Congo.
Eenmaal daar op de markt, geven de handelaren de stoffen namen en krijgen die betekenissen. Een vrouw in een jurk met opdruk van bijvoorbeeld een open vogelkooi zegt daarmee tegen haar man: als jij vreemdgaat, vertrek ik.
De Nederlands ontwerpers bij Vlisco doen hun uiterste best het gevoel van de kopers te voorspellen. Het leukste voorbeeld van hoe dat mis kan gaan, is het verhaal van de stof met de zes cilinders. De bedoeling was dat die zou uitdragen: mijn man heeft een dikke auto. Maar in de praktijk werd dat: ik kan wel zes kerels aan.

Yinka Shonibare: enscenering gebaseerd op schilderijen van Fragonard (eind 18e eeuw).

Stalen van Vlisco stoffen, 1905 – 2010

overall van Lucy Orta, 1997, met ANC-leider Mandela

werk van Marga Weimans, 2005

[Voor de liefhebber: een omschrijving van de wijze van stofdrukken:
Het idee van het kleuren van de stoffen werd, midden negentiende eeuw, overgenomen van de Indonesiërs (in het toenmalige Nederlands Indië). Naturel stoffen werden daar deels ingewreven met was en daarna ondergedompeld in een kleurbad. Alleen waar de was niet zat, kon de stof de kleurstof opnemen. Daarna werd de was verwijderd, en in andere patronen weer opgebracht. Na een volgende beurt in een andere kleur verf had de stof dus al drie kleuren: bijvoorbeeld geel, blauw en groen. Want geel en blauw kleuren samen groen. Deze batikstoffen kregen vaak een heleboel verfbaden en hun verfijnde patronen hadden dan ook prachtige, diepe kleuren.
Vlisco ontwikkelde de techniek stoffen met gegraveerde koperen walsen aan beide kanten tegelijk met hars te bedrukken. De hars heeft daarbij dezelfde functie als de was van de Indonesiërs. Het uiteindelijke effect lijkt op batik, omdat de stof aan beide kanten hetzelfde kleurpatroon heeft, terwijl bij een normale opdruk één kant van de stof blanco blijft.]

Tentoonstelling in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem, tot en met 6 mei 2012

Amsterdam, 3 mei 2012

English text:
Our own Dutch messiah (Johan Cruijff) once imparted us this pearl: “You have to know it to see it”. And it’s true: once you know about the colours and the thick lines in the patterns of Vlisco fabrics you notice them everywhere. With designers, for instance, who probably think they’ve got hold of a piece of genuine African culture. Junya Watanabe, Burberry, Dries van Noten, Agnes B, Acne – and undoubtably lots more brands – join the gravy train driven by the predilection of the busy westerner (M/F) for the Pure, the Straightforward and the Unspoilt. Which, naturally, can only be found a long way from home. In Western Africa, for instance. And even if the Vlisco factory is to be found in the Netherlands, its market is in Ivory Coast, Ghana, Nigeria and Congo.
Once there, the traders name the fabrics and these acquire meanings. A woman in a dress with a print of an open birdcage, for instance, tells her husband: if you cheat on me, I’ll leave.
The Dutch designers try their level best to predict the buyers’ meanings. The funniest example of how that can go wrong is the story of the six cylinders. The idea was that it would proclaim: my husband’s got a big car. In practice, it said: I can handle six guys easily.

Pictures:
1. Yinka Shonibare: setting inspired by late 18th century paintings by Fragonard;
2. Samples of Vlisco fabrics, 1905 – 2010;
3. Overalls, by Lucy Orta, 1997, with ANC-leader Nelson Mandela;
4. Work by Marga Weimans, 2005.

[For the enthusiast: a description of de method of colouring the material:
In the middle of the nineteenth century, the Dutch adopted the Indonesian method of dyeing fabrics. These were partly treated with wax and then dyed. The colour could only take hold on the untreated bits. Then the wax was removed and applied again in a different pattern. After a bath in a different dye, the fabric had thus already acquired three colours: blue and yellow, say, and green (as that’s made up of yellow and blue). These batik fabrics were often dyed a lot of times, and their fine patterns have lovely deep colours.
Vlisco developed a technique impregnating fabric with resin from both sides and then dyeing it. The resin acts the same way as the wax did. And the end result looks much like batik, as the fabric has identical patterns on both sides, where mere printing leaves the untreated side bare.]

Exhibition in the Museum of Modern Art in Arnhem. On till 6 May 2012

Amsterdam, 3 May, 2012

Gemaakt van een plastic placemat, zodat je een beetje het idee krijgt van 3-D-printing, een techniek die Van Herpen veel gebruikt.
Nog een paar fotootjes:

De jurk sluit achter met een grote goudkleurige metalen knoop.

De hoofdtooi zit aan de jurk vast.

Amsterdam, 19 april 2012

English text:

The Museum in Groningen is holding a competition: design a dress, inspired either by the recent exhibition of Azzedine Alaïa or by the present exhibition, by Iris van Herpen. As a regular follower of my posts will know, I’m a fan of both. So just now I filled an old cardboard hoover box with wads of paper – and a barbie-doll. The design had to be sent up on one, and luckily a friend had one to spare.
The dress is made out of a plastic placemat, giving the idea of 3-D-printing, a technique often used by Van Herpen. It fastens at the back with a large goldcoloured metal button. The headdress is attached to the dress.

Amsterdam, 19 April 2012

Er moest wat meer kleur in m’n kast, bij The New Label Project, vond Giulia, de eigenares. OK.

Maat 42/44, katoenen stretch. Kan verkort worden.

‘Ja, want kleur is het helemaal, deze zomer. Geel. Vooral veel geel.’ Nou heb ik niks tegen geel, maar om modekleuren geef ik niet. En trouwens, veel van m’n favoriete ontwerpers (Yohji Yamamoto, John Galliano (nu ontworpen door Bill Gaytten), Comme des Garçons en Céline) lieten veel wit zien, al dan niet gecombineerd met zwart. Idem Ann Demeulemeester, van wie ik de ontwerpen dit jaar soepel draagbaar vind: beweeglijke lange vesten over wijde broeken, bijvoorbeeld. En dan de stoere jongens: Gareth Pugh, Rick Owens en Haider Ackermann. Ook bij hen veel zwart/wit. Een voorkeur voor leer en grafische ontwerpen.

Het algemene beeld dit seizoen is dat de kleren om het lichaam bewegen. In soepele draperieën of, in steviger stoffen, wat afstaand. Een grote schouder vind je bijna overal terug. En pailletten. En helaas: bijna alles is boven de knie. Daar ga ik me níet aan houden.

En dan is er Marni, natuurlijk. Sinds vanochtend ook te koop bij Hennes & Mauritz. Of eigenlijk: sinds vanochtend níet meer te koop. De zijden jurkjes waren met een kwartiertje weg. Maar een mooi, halfleren jasje nog niet. Dat hangt nu in mijn kast. Zwart/wit, natuurlijk.

Amsterdam, 8 maart 2012

English text: My wardrobe at The New Label Project needed a bit more colour, Giulia, the owner, told me. Right. (see photographs). ‘Yes, you see, colour is IT, this summer. Yellow. Most of all: yellow.’ Now I don’t mind yellow, but fashionable colours mean nothing to me. And anyway, lots of my favourite designers (Yohji Yamamoto, John Galliano (now designed by Bill Gaytten), Comme des Garçons and Céline) show lots of white, sometimes teamed with black. As does Ann Demeulemeester, whose clothes I find very wearable, this season: flowing, long cardigans over wide pants, for instance. And then the tough boys: Gareth Pugh, Rick Owens and Haider Ackermann. Lots of black and white there, too. A preference for leather and graphic designs.

The general look this season is having the clothes move around you. In supple draperies or, in stiffer fabrics, standing clear of the body. You’ll find an accentuated shoulder most anywhere. And sequins. And, unfortunately: practically everything is above the knee. Now that’s a trend I wont be following.

And then there’s Marni, of course. As of this morning on sale at Hennes & Mauritz. Or rather: no longer on sale. The silk dresses were gone in quarter of an hour. But a beautiful, half-leather jacket wasn’t. It is now in my closet. Black and white, of course.

Amsterdam, 8 March 2012

Als je weet dat de hoofdconservator van het Groninger Museum bevriend is met de Tunesisch/Franse ontwerper, kijk je extra kritisch. Om Alaïa nu een groot vernieuwer te noemen gaat me te ver, maar hij is ook deze tentoonstelling weer waard, net als die in 1997. Niet alleen vanwege de jurken van stevig breisel (z’n handelsmerk), maar ook zijn gebruik van katoen, wol en leer is apart. Zelfs in dunne katoen weet hij nog volume te krijgen. De patroondelen zijn ingenieus en perfect gesneden. De verleiding om aan de ontwerpen te voelen is groot. Is de stof stug of soepel? Gewoon even blazen! Het was wel een opluchting op te horen dat de jurken speciaal voor deze tentoonstelling gemaakt waren: extra smal, en de lange modellen een paar decimeter langer dan de draagbare versies. Oef.

Bij dit jasje, dat het embleem van de tentoonstelling is, is het krokodillenleer achter gewoon op wol gestikt, en niet speciaal gevormd. Jammer – en juist zo helemaal niet typerend voor deze ontwerper.

Tentoonstelling in het Groninger Museum, nog tot en met 6 mei 2012.

English text:

If you know the head curator of the Groninger Museum is a friend of Alaïa’s, you look all the more critical at the exhibits. But Alaïa is undoubtedly worth this second exhibition (after the first in 1997). Not just because of his trademark dresses in stiff knits, his treatment of cotton, wool and leather is innovative. Even a simple thin cotton, in his hands, acquires volume. And the patterns are ingeniously and perfectly cut.

The temptation to touch the creations is overwhelming. Is a fabric stiff or supple? Just blow – that’ll tell you. And it was a relief to learn that the dresses on show were made specially: extra thin, and the long models a few decimetres longer that the real-life versions. Oof.

Last two photographs: This jacket is the emblem of the exhibition. Odd, as the crocodile skin at the back is simply stitched on to wool. And not shaped in any particular way. Not at all emblematic for this designer.

Exhibition on until 7 May 2012.

Er is teveel. Veel te veel om te gaan bekijken, zelfs als je je beperkt tot het ‘Downtown’ gedeelte: die tentoonstellingen en shows die voor iedereen toegankelijk zijn. Ik koos ervoor om de hele ‘Winter Salon’ af te lopen, wat op zich al een afmattende ervaring was. Maar die de moeite waard was vanwege een paar ontwerpen. Ik laat zien wat ik het mooist vond. Loop maar mee:

De voormalige Koninklijke Stallen, Lauriergracht 152. Drie heel mooie ontwerpen van Conny Groenwegen (klim vooral de ladder op naar de vide!), maar het was er te donker om duidelijke foto’s te maken. Wel kreeg ik werk van de Collectie Arnhem (Artez) op de foto:

In Museum Willet-Holthuysen (Herengracht 605)  stelde Marga Weimans me teleur met een verpakkingsinstallatie (denk ik) van zwart karton. Gelukkig stonden er wel twee mooie ontwerpen van haar in Ons’ Lieve Heer op Solder  (Oudezijds Voorburgwal 40). Een achter-aanzicht:

Op Solder vond ik ook de bruidsjurk van Leonie Smelt terug (zie eerder blogbericht over bruidsjurken in de Nieuwe Kerk), met een video van nog enkele ontwerpen.

Ook in Museum Van Loon (Keizersgracht 672) draait een video: een witte, geborduurde jurk vouwt uit tot een gigantisch lang tafelkleed. Gasten drinken aan de tafel; het meisje wordt uit de jurk geholpen en duikt een diepblauwe zee in. Romantiek! En de jurk zelf ligt er nu in de gang:

Jurk van Painted.

Voor mij was één van de hoogtepunten van mijn tour De Waag (Nieuwmarkt 4).

Eerstejaars studenten van de Willem de Kooning Academie hadden als opdracht ‘Doe iets met een XL wit T-shirt’. Nou, dat deden ze, en reuze vernuftig. Draperen, vouwen, stijven, beplakken, schuren tot de gaten erin vielen…. En verknippen en weven:

door Shushanik Moutafian.

door Machteld Meijdam.

Of breien:

Alles met T-shirts – tot de zelfgestikte T-zakjes toe. Wat een enthousiasme!

Het atelier van Edwin Oudshoorn (Oudezijds Voorburgwal 97) was dicht. Een domper. Maar er staan wel twee jurken van hem in een etalage (Rokin-kant) van De Bonneterie. Stijlvol, en gemaakt om echt gedragen te worden.

Heel mooi vond ik werk van Femke van Gemert, in het Geelvinck/Hinlopen Huis (Keizersgracht 633). Ze maakt geen kleren, maar wand- of vloerkleden van gebruikte kleding. Die wordt, al dan niet verknipt, geregen of gestikt op een grofmazig net. Ieder kleed vertelt zo een eigen verhaal, heeft een eigen sfeer en schoonheid.

Het Fotomuseum Foam heeft een winkel geopend aan de Vijzelstraat 78. Met fotoboeken, nu met de nadruk op mode. En diverse kledingstukken, gemaakt door ex-studenten van de Gerrit Rietveld Academie.

Van Soepboer en Stooker: vier stukken die samen een patroon vormen.

Heel apart zijn deze tekeningen van het publiek bij de modeshows van Emily Hermans, Mart Visser en Daryl van Wouw (januari 2007). Getekend op eenvoudige leren jurkjes door Elisa van Joolen:

En toen, met de tong op m’n schoenen, kwam ik in het Bijbels Museum. Met een installatie van Thomas Voorn.  En een boodschap die me op dat moment erg aansprak:

Buiten de Winter Salon om zijn in het Tropenmuseum ontwerpen te zien van drie studenten van de Antwerpense Modevakschool. Ik vond het werk van Wali Mohammed Barrech mooi; ik probeer op soortgelijke manier met verschillende stoffen en texturen te werken. Maar hij heeft er een prachtige theorie bij. Zijn ontwerpen zijn gebaseerd op de moleculaire structuur van medicijnen: elk medicijn krijgt z’n eigen silhouet en kleurstelling.

Zo ziet Idolitryline er dus uit.

Oef. Oef.  Maar heel erg de moeite waard! Nog te zien tot 5 februari. Zie ook: www.salon1.org

Amsterdam, 28 januari 2012

English text :

It’s too much. Much too much to go and see it all, even if you confine yourself just to the ‘Downtown’- part of it: those exhibitions and shows that are open to the general public. I chose just to ‘do’ the ‘Winter Salon’, and even that proved exhausting. But worthwhile because of various designs. I’ll show you what I liked best. Come along!

Start with the former Royal Mews. Conny Groenwegen shows three lovely designs: do climb the ladder to the attic! But it was too dark to take pictures. Students of Artez (Arnhem) showed op-art.

Marga Weimans, who I admire, disappointed me at Museum Willet-Holthuysen, showing an installation (I’m guessing here) of black carton. Happily, she also shows two designs at the museum Our Lord in the Attic (photograph back view).

In The Attic, too, I encountered Leonie Smelt’s wedding dress again (see an earlier post), with a video of some more work of hers.

Another video (in museum Van Loon) shows a white, embroidered dress folding out into a immensely long table cloth. Guests drink at the table; the girl is helped out of her dress and dives into a deep blue sea. We’re talking seriously romantic, here. And the dress is on show in the hallway. Dress by Painted.

One of the highlights of the tour was in the Waag.  Students at the Willem de Kooning Academy were told to ‘Do something with an XL white T-shirt’. So they did – and mightily cleverly. Draping, folding, stiffening it, sticking fabric on to it, scouring it till artistic holes appear…. And cutting it up and weaving the ribbons or knitting them. Work by Shushanik Moutafian and Machteld Meijdam.

It was all about the T – even the home-made T-bags. Such enthusiasm!

Edwin Oudshoorn’s workplace was closed; a pity. But two of his dresses are on show in one of the Rokin-side windows of the Bonneterie. Stylish, and actually made to be worn.

I loved work by Femke van Gemert, shown in the Geelvinck/Hinlopen House. Not clothes, but wall hangings or carpets, made of used and discarded clothes. These are, cut up or in a piece, stitched onto or woven into rough netting. In this way, each tapestry tells its own story, has its own atmosphere and beauty.

Photo Museum Foam has a separate shop now, with great books. The emphasis, at the moment, is on fashion. Alumni of the Gerrit Rietveld Academy show some of their work. I was particularly tickled by the drawings of the audiences at various fashion shows – drawn on simple leather dresses, by Elisa van Joolen.

And then, nearly dropping with exhaustion, I saw this at the Bible Museum (by Thomas Voorn): MAY YOU BE HAPPY. Just what I needed!

Not part of the Winter Salon is the small exhibition at the Tropenmuseum. Three students of the Antwerp Fashion School showed a few of their designs. I most liked work by Wali Mohammed Barrech; in a similar way, I try to work different fabrics and textures into a design. But his work has a theory behind it: every design is based on the molecular structure of a medicinal compound. Every medicine then gets its distinctive silhouette and colouring. So this is what Idolitryline looks like…..

Oof. And Oof again. But definitely worthwhile. Exhibitions are still on till 5 February. See:

www.salon1.org

Amsterdam, 28 January, 2012

Twee leuke nieuwtjes: ik heb een leren jack gemaakt (zie foto’s hieronder) en vooral: mijn ontwerpen komen in een nieuw winkeltje te hangen, per aanstaande dinsdag. Op Rozengracht 75 (zo’n vijftig meter bij mij vandaan) zit sinds een paar maanden The New Label Project. Een winkel waar ontwerpers van sieraden en kleding hun spulletjes te koop kunnen aanbieden. Er is veel moois (sterke concurrentie – zodat er hopelijk mensen komen die om echt mooie dingen geven!), met grote keus. Echt de moeite waard om eens langs te gaan. De gegevens van het winkeltje staan onderaan deze post.

En dit is het nieuwe jack, dat ook in de winkel komt. Twee soorten (zwart/donkergrijs) leer en wollen mouwen. Met a-symmetrische sluiting, schouders en voorpand.

E: thenewlabelproject@gmail.com

W: www.thenewlabelproject.com

FB: facebook/TheNewLabelProject

Twitter: @TNLPAmsterdam

Skype: Giulia.Elena.Bessone

Ik heb diverse nieuwe spullen, de meeste van wol of zijde. Jurken, jasjes, hessen en rokken voor overdag of voor ‘s avonds. En alles kan ook op maat besteld worden. Om de keus te vergemakkelijken, zal ik wat stoffen meenemen. Ook zijn er nog wat oudere spulletjes, in de aanbieding.

Voor overdag is er bijvoorbeeld:

En voor ‘s avonds:

Of kom gewoon langs voor de gezelligheid. In de Gashouder is het droog!

Amsterdam, 15 december 2011

English text:

I’ve got various new things, mostly in wool or silk. Dresses, jackets, tops and skirts for day or evening. And everything can be ordered to size. I’ll bring some fabrics, too, to choose from. And then there’s some older stuff, now reduced. For day, for instance (see first picture); or for evening (second picture).

Or just drop by for the fun of it. And it’ll be dry in the Gashouder!

Amsterdam, 15 December, 2011

Op 18 december is er weer een ‘Funky X-mas Market’ op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. En ik heb er een stal. Van 12 tot 6 uur ‘s middags sta ik in de Gashouder, met prachtige kleren te koop. Van alles wat: feestkleren, dagelijkse jurken, wintergoed, zelfs al wat zomergoed (voor de gelukkigen onder ons die naar het zuiden gaan) en vooral: kleren waar je vrolijk van wordt.

Kom eens langs! Het adres is Haarlemmerweg 8 – 10, vanaf het Centraal Station te bereiken met bus 22 richting Spaarndammerbuurt. Uitstappen op het Nassauplein, dan nog een minuut of vijf lopen.

Ik hoop je er te zien. Als lokkertje: het hes uit m’n laatst blogbericht hangt er ook.

English text:

On Sunday 18 December there will be a ‘Funky X-mas Market’ at the Westergasfabriek in Amsterdam. And I’ve got a stall there. From noon till 6 I will be in the Gashouder, with lovely clothes for sale. A bit of everything: party dresses, day wear, winter clothes, even some summer stuff (for those of us lucky enough to be heading south soon) and above all: clothes that make you happy. Do come by! The address is Haarlemmerweg 8 – 10. Take bus number 22 in the direction of Spaarndammerbuurt, get off at Nassauplein. Then it’s another five minutes or so walk. I hope to see you there!
To tempt you: the jacket in the last post will be there, too.

De heel aardige vrouw op de Noordermarkt op zaterdag vindt het maar onzin: al die vrouwen die haar ragfijne zijden sjaals kopen om erop te vilten. Goed voor de omzet, maar ja, dat gefröbel. Daar hoor ik dus ook bij, bij die fröbelaars. Vijf sjaals zijn er verwerkt in dit hes. Dat is bestikt met lapjes tentdoek en fluweel, en vervolgens geponst met blauwe, paarse en oranje wol. Het is maar goed dat ik mijn werk-uren niet geteld heb, oef. Deze heel heldere kleur blauw werd in de vijftiger jaren veel gebruikt door de Franse kunstenaar Yves Klein; hij heeft hem zelfs weten te patenteren (als International Klein Blue). Hopelijk is dat bekend op de Noordermarkt!

English text:

The very kind lady at the Noordermarket on Saturdays thinks it’s silly: all those women buying her spiderweb-fine silk shawls in order to felt on them. Good for business, but pointlessly finicky. I’m one of the finicky ones. It took five shawls to make this jacket. Then I stitched on patches of sailcloth and velvet and punched in blue, orange and purple wool. A good thing I didn’t count the hours doing it, oof.

This very bright colour blue was used a lot by the French artist Yves Klein, in the fifties. He even managed to patent it (as International Klein Blue). Hope that is known at the Noordermarket!

Nu ik er nog eens goed naar kijk, lijkt het wel een trouwjasje. Naturel; zijde (met een deel katoen) – en chic. Nou ja, ik vind het mooi, en prima draagbaar naar een feest of op een avondje uit. Met patronen erin geponst van naturel wol. En als je een bijpassende (trouw-)jurk wilt: ik heb nog stof!

En deze warme, lange jas van twee kleuren wol is ook pas af. Met diepe zakken en een grote haaksluiting op de kraag.

Amsterdam, 14 november 2011

English text:

Come to think of it, it almost seems a wedding jacket. Natural-coloured; silk (with a cotton component) – and chic. Oh well, I just happen to like it. The patterns are punched in in natural wool. And if you’d like a matching (wedding-)dress: I’ve still got plenty of fabric left!

And the long black-blue woollen coat is new, too. Very warm, deep pockets and a huge hook-and-eye fastening on the collar.

Amsterdam, 14 November 2011